Περί τουρισμού & άλλων "φαινομένων"...

  Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και πιο συχνά για τον ήπιο τουρισμό — εκείνον που υπόσχεται σεβασμό στη φύση, στις τοπικές κοινωνίες και στην αυθεντικότητα των προορισμών. Είναι το αντίθετο του μαζικού τουρισμού , μια πιο “καθαρή” εμπειρία που συνδυάζει χαλάρωση, επαφή με τη φύση και γνωριμία με τους ανθρώπους του τόπου.  Όμως… πόσο ήπιος είναι στην πραγματικότητα; Αν το σκεφτούμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε πως ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος τουρισμός μπορεί να φέρει αλλαγές. Ένα μικρό νησί ή ένα γραφικό ορεινό χωριό που αρχίζει να δέχεται περισσότερους επισκέπτες, χ ρειάζεται περισσότερες υποδομές : δρόμους, παροχή νερού, αποκομιδή απορριμμάτων, χώρους στάθμευσης. Σιγά σιγά, η ησυχία που το έκανε ξεχωριστό αρχίζει να χάνεται. Η τοπική κοινωνία, που αρχικά χαίρεται με την αυξημένη κίνηση, βλέπει σύντομα τις ισορροπίες να αλλάζουν. Οι τιμές ανεβαίνουν, τα σπίτια μετατρέπονται σε τουριστικά καταλύματα και το παραδοσιακό στοιχείο αρχίζει να «γυαλίζει» για τους επισκέπτες. Κι...

  . .θα κάνω ένα διάλλειμα από τα συνηθισμένα άρθρα μου και θα πάω λίγο πίσω. Με μια αφορμή οικογενειακή ,έτυχε να πέσει στα χέρια μου κάτι που με έκανε να ψάξω λίγο παραπάνω τις ρίζες από την πλευρά του πατέρα μου.  Όλοι θα θέλαμε να έχουμε καταγωγή από ένα ορεινό καταπράσινο χωριό να περνάμε τα καλοκαίρια μας ,να σαν αυτό που σας δείχνω.  Λοιπόν εγώ όλα μου τα χρόνια ήξερα ότι ο παππούς μου, ο πατέρας του πατέρα μου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας που δεν υπάρχει πιά (Ντέρνο Αμβρακιάς του σημερινού Δήμου Θέρμου) όπου μετά τον Β 'πόλεμο πολύ νέος κατέβηκε στον Θεσσαλικό κάμπο .  Σχετικά πρόσφατα έμαθα το χωριό της γέννησής του τη Δομνίστα Ευρυτανίας (Δημοτική κοινότητα Μεσοκώμης). Η Δομνίστα είναι επίσης πολύ κοντά στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας όπου και μετακινήθηκε η οικογένεια του παππού. Δυστυχώς σε κανένα από τα δυο χωριά δεν υπάρχουν συγγενείς από όσα γνωρίζω ,υπάρχουν όμως αξιαγάπητοι συγγενείς στο Αγρίνιο και στην Αθήνα. Κοιτάζω τις φωτ...

Σε αυτό το Άρθρο θα αναπτύξω με σύντομο τρόπο  με βάση τη σχετική ελληνική επιστημονική βιβλιογραφία, είναι ότι η ομορφιά και μόνο δεν αρκεί για να καταστήσει έναν τόπο τουριστικό προορισμό.    Και το πιο σημαντικό   Γιατί «όλοι νομίζουν ότι μπορούν να επωφεληθούν τουριστικά»?? Ας δούμε παρακάτω τα πιο σημαντικά. Ανεπαρκής υποδομή: Ένας τόπος μπορεί να έχει απαράμιλλη φυσική ομορφιά, αλλά αν δεν έχει καταλύματα, πρόσβαση, ύδρευση, αποχέτευση, υπηρεσίες υγείας ή ασφάλεια, δεν μπορεί να λειτουργήσει με συνέπεια ως προορισμός. Ο Α. Παπαθεοδώρου (Παν. Αιγαίου) τονίζει ότι ο προορισμός είναι σύστημα και όχι απλώς «τοπίο» ή «αξιοθέατο». Προσβασιμότητα: Αν δεν μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει εύκολα και με λογικό κόστος, η ζήτηση δεν αναπτύσσεται.  Αυτό είναι βασικό για τα απομακρυσμένα κυρίως νησιά αλλά περισσότερο για την Ελληνική ενδοχώρα . Διαχείριση / branding: Ο τόπος πρέπει να οργανωθεί, να προβάλλει τα δυνα...

  Σε αυτό το άρθρο θα ξεκαθαρίσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τι καθορίζει έναν τόπο ως Τουριστικό Προορισμό και θα καταρρίψουμε τον Μύθο ότι κάθε τι που  είναι όμορφο "πρέπει" και μπορεί να αναπτυχθεί τουριστικά.   Παρακάτω βάζω σύντομη αλλά επιστημονικά τεκμηριωμένη σύνοψη είναι ότι ο προορισμός δεν είναι μόνο "ένα αξιοθέατο" αλλά ένα σύνθετο σύστημα : πόροι + υποδομές + προσβασιμότητα + υπηρεσίες + διακυβέρνηση + εικόνα/μάρκετινγκ + κοινωνικο-οικονομικοί όροι + βιώσιμη διαχείριση.   Κύρια συστατικά (με σύντομη τεκμηρίωση) Πόροι / αξιοθέατα (φυσικά, πολιτιστικά, εμπειρικά): Ο προορισμός απαιτεί «τουριστικούς πόρους» (π.χ. παραλίες, μνημεία, τοπική γαστρονομία, προστατευόμενες περιοχές, μονοπάτια, θεματικά αξιοθέατα) — είτε ως φυσικά/υπάρχοντα είτε ως «κατασκευαζόμενα» προϊόντα. Αυτό τονίζουν μελέτες και αναφορές για τις ελληνικές περιοχές (Natura 2000, τοπικά προϊόντα κ.λπ.). Προσβασιμότητα και μεταφορές: Η διασύ...